Ismet Hasani: Përshëndetje i respektuari prof Xhelal Zejneli! Përshëndetje të gjithë juve miq të z. Xhelalit!

Filed under: Editorial |

ISMET HASANI

I respektuari miku im prof Xhelal Zejneli! Të respektuar miq të z. Xhelalit, që njëherit dhe tani e mëtutje, jeni edhe miqt e mi!
Përshëndetja është gjest afrimi ndër njerëz, andaj duhet pranuar dhe respektuar në mënyrë më të mirë.
Prof Xhelal!
Letra juaj më gëzoj tej mase, nga se ishte dyfish e mirësëardhur: një herë si përshëndetje e parë nga ju, dhe së dyti – shkrimi mbi aktin madhor njerëzor të shkrimtarit dhe mendimtarit të mirënjohur francez Emil Zola. Pra, letra juaj i kishte dy të mira.
Ekziston një rregull i pashkruar: prej dy të këqijave – zgjidhe më të voglën, ndërkaq prej dy të mirave – zgjidhe më të madhen!
(1) Mua m’u dha rasti dhe prej dy të mirave i zgjodha që të dyjat – të mëdha. Ja se pse? Po e ndërlidhi (në mënyrë alegorike) me një tregim të kahershëm:
Në një familje të madhe jetonte një plakë qorre/e verbët, e cila si ushqimin më me ëndje i kishte flijat, dhe sa herë që e zonja e shtëpisë
kishte në plan të gatuaj flija, i dëtyronte qikat e mëdha ta lajmëronin gjyshën: “Gjyshe, sonte kemi flija!” E gjyshja rrinte e gëzueshme tërë
ditën dhe në mbrëmja hante me lezet. Një mbrëmje, por sa u kthye sofra për t’u ngrënë darka, gjyshja e verbët i shtini duart në tepsi, e kuptoj
se për darkë paska flija dhe në vend se të hajë, ajo ia nisi me qajtë/kjajt’. Qikat e mëdha e kuptuan së gjatë ditës kanë harrue e NUK I KANË TREGUAR gjyshës sepër darkë ka flija e po ia bajnë: “Pse po qan’ gjyshe? Ha gjyshe, se paskëmi harrue me të trague ma heret se sonte kemi flija!” Gjyshja po u përgjigjet: “O mbesat e gjyshes, më me pasë tregua më heret, kisha ndejt e gëzueshme krejt ditën, e tash kisha hangër me lezet, po tash m’ranë dy gëzime të paprituna e nuk po di: a me u gëzue, a me hangër, e për atë po qajë/kjajë!”

Prof Xhelal, edhe mua më ranë dy gëzime të përnjëhershme: për herë të parë mora nga ju edhe letër edhe shkrim shumë domethënës, nga përmbajtja dhe qëllimi i të cilit mësova shumcka… ju jam shumë, shumë mirënjohës.

(2) Sa i përket aktit madhor të mendimtarit Emil Zola – ngritja e zërit protestues ndaj të padrejtes: pafajsisë së kolonel lejtënant Alfred Drajfus, kjo më rikthej të menduarit në shumë padrejtësi të bëra… shumë jetëra të humbura, dhe mbi këtë po them këtë:
1. E drejta dhe e vërteta vonojnë, por në fund ajo triumfojnë.
2. Gënjeshtra më e rëndë është gënjeshtra e heshtur kombëtare e vigane, që përkrah e ndihmon tiraninë, shpifjen, pabarazinë dhe të keqen që mjeron një popull.
3. Duke heshtur para gënjeshtrës – gënjejmë.
(3) Për sa i përket vet mendimetarit Emil Zola, dhe aktit të tij madhor, këtu po e citoj vetëm këtë:
”Kur e njoha botën më mirë, dhe më erdhi mbarë të hedh një shiqim më të qetë te shpifësit e mi, atë kohë, me c’skotë kisha të bëja, o Zot! Ngrita ballin dhe një krenari më buloi në zemër dhe atëherë pashë veten të madh, përballë rrumaducëve që më voinin rrotull, pashë se meskinë ishin idetë e tyre, sa idiotë ishin personalzhet e tyre dhe, duke u dridhur nga urrejtja, zotët e mi u bënë krenaria dhe urrejtja!” (Emil Zola)

(4) Sa iu përket politikanëve dhe inteligjencës ( e kam fjalën për Kosovën), këtë po e nderlidhi me këtë tregim-fabullë:

N’i katundar KISHTE NEVOJË PËR DRU, e muar sakicën/sopatën dhe shkoj në mal me pré dru. E rrëxoj n’i lis dhe po don me e qá, me e coptue e mi bo dru për shtëpi, mirëpo lisi i madh e nuk mund e coptonte. U kujtue pak dhe nga degët e lisit i mbaroi disa pyka të cilat ia ngulke lisit aty ku vetëm pak e qante me sakicë dhe me pyka e me sakicë e qau/e shkeu lisin; lisi e leshoj n’i lang, e katundari kujtoj se lisi po qan’/kjanë dhe po ia bon:
“Lis, mos qajë, unë te preva e të qava se kam nevojë për dru!?”
Lisi po i përgjigjet kështu:
“Nuk po qaj prej teje se ti kije nevoj për dru, nuk po qajë as prej sakicës se këte e ka mbarue kovaqi/farkatari me pré dru, lisa, POR PO QAJË PREJ QETYNE PYKAVE QË I MBAROVE PREJ DEGËVE TË MIJA E MUE PO MË SHKYJNË/ PO MË COPTOJNË!”

 
Mendoj se më kuptoni!?
Dhe po e përfundoj me këtë:
 
(1) Vetëm LIRIA i jep gjallëri e kuptim jetës, vetëm me të shpërthejnë të gjitha aftësitë e forcat pozitive që e cojnë/drejtojnë shoqërinë njerëzore drejt majave më të larta të artit, shkencës, prodhimit dhe mendimit njerëzor.
 
(2) E VËRTETA,
LIRIA dhe
VIRTYTI, janë tri gjëra për të cilat DUHET TA DUAM JETËN.

 
 
me respekt e dashuri të sinqertë miqësore,
Ismet M. Hasani, Suedi

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*


+ 7 = 12

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>